۵۱٪


از هر ده دختر افغان، فقط یکی از مکتب فارغ می شود. اگر ما به همه این دختران فرصت آموزش را فراهم کنیم، پنجاه فیصد مردم ما باسواد می شوند و بهتر می توانند به بازسازی جامعه ما کمک کنند. خشونت علیه کودکان در خانه ها، استفاده از مواد مخدر میان زنان، و مرگ و میر مادران به مراتب کاهش می یابند. پس چرا جلو ۵۱٪ را می گیریم؟ چرا مردم هر منطقه برای ساختن مکاتب در مناطق خود نمی کوشند؟ به این خاطر که همه منتظرند کار را کسی دیگر برایشان کند. انتظار دیگر بس است! حق نداریم یک نسل دیگر را بسوزانیم.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s