خسته خسته از جفایی، سرزمین من


وقتی طالبان اداره ننگرهار، کنر، و نورستان را به دست آوردند، مردم انتظار داشتند که به خاطر سنت های اسلامی محافظت از جنگلات مناطق سرسبز دست نخورده باقی بمانند، اما آنها راه را باز کردند تا زورمندان منطقه به بهانه اینکه درختان کهنه را از بین می برند، تقریبا سی فیصد درختان را قطع کنند. اکثریت درختان به پاکستان انتقال داده می شدند. مثلا در ننگرهار، از هر ۱۵ لاری چوب که به دست می آمد، ۱۰ لاری به پاکستان و ۳ لاری به کابل انتقال داده می شد و ۲ لاری در ننگرهار باقی می ماند. ننگرهار در جریان سال های ۱۹۹۰ الی ۲۰۰۲، نود فیصد جنگلات خود را از دست داده است. در حالیکه در سال ۱۹۷۰، پنج فیصد افغانستان را جنگلات در بر گرفته بود، حالا این رقم به یک فیصد رسیده است. خوب، من نمی گویم. شما بگویید، این طالبان کی استند و برای کی کار می کنند؟ از دین حفاظت می کنند یا از منافع پاکستان در افغانستان؟ – آمار و ارقام از گزارش سال ۲۰۰۲ برنامه محیط زیست ملل متحد

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s