ناستالوژی


برای پایان نامه ام به سرود ها و ترانه های میرمن پروین، آزاده، افسانه، رخشانه و میرمن ملینا گوش می دهم. تاسف می خورم که نتوانستم میهنم را آن گونه ببینم و به نسل ما افراط گرایی و مبارزه بر علیه محبت، موسیقی، هنر و رسوم زیبای چند هزار سالۀ ما به ارث رسیده است. تاسف می خورم که حالا که حدود هشتاد و شش سال از ساختن رادیو افغانستان و بیش از نیم قرن از بلند شدن صدای استاد مهوش و میرمن پروین گذشته است، هنوز هم صدای زن را گناه می دانیم، زنان آوازخوان را تحقیر می کنیم و «فاحشه» می خوانیم، و به جای دفاع از گسترش برابری و انسانی بر علیه انسانی ترین چیز ها- شادمانی، زیبایی، هنر، آواز و جشن گرفتن- مبارزه می کنیم. متاسفم که نسل من، نسل جوان افغانستان، افراطی تر از نسل های گذشته است.

Advertisements

یک دیدگاه برای ”ناستالوژی

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s