سرود

سلام به همه دوستان، دلیل این که در این دو هفتۀ اخیر فعالیت این صفحه کم بوده است اینست که این جانب سخت مشغول نوشتن پایان نامۀ خویش که در مورد موسیقی زنان افغانستان است، هستم. امروز هنگام نوشتن به آهنگ های قدیمی زنان گوش می دادم و این سرود شیرین استاد مهوش سخت به دلم نشست و خواستم آن را با شما در میان بگذارم. مصرع دلخواه من در این سرود این است: جاز کشور افغان، ساز لوگری باشد. به نظر من این مصرع نشانه ایست از این که زنان افغانستان و مردم افغانستان از موجودیت موسیقی غربی (جاز) باخبر بودند اما به موسیقی افغانی ارزش قایل بودند و آن را می پسندیدند. آموختن از فرهنگ های دیگر چیز بدی نیست، اما فراموش کردن زیبایی ها و خوبی های کلتور خود ما مشکل سازست. نسل جوان افغانستان می تواند از همین مصرع درس بزرگی بیاموزد. روز زیبایی داشته باشید.

نیازی نیست زنان بر مردان حاکم شوند. کافیست حاکمِ بدن، افکار و زندگی خود باشند.

تو و دنیا

خواهرم، همیشه به خاطر داشته باش که قوی تر از آنی که می نمایی، خوب تر از آنی که دیگران می پندارند، و داناتر از آنی که فکر می کنی. به خودت اعتماد داشته باش و نگذار دنیا روحیه ات را بشکند. این دنیا تو را نمی شناسد و درد هایت و قصه هایت را نمی داند، اما هنوز سرگرم قضاوت های سطحی و ظاهربینانه است. زندگی تو، اهداف تو، موفقیت تو، و توانایی های پنهان و آشکارِ تو مهم تر از قضاوت های دنیا در مورد توست.

تشکر.

آنچه دنیا از افغانستان می بیند خبر بدست و بس. امروز می خواهم صبح شما هموطنان با حرفی خوش آغاز شود. یک خبر خوش از افغانستان، هر چند کوچک باشد، این صفحه هست. این صفحه در طول یک سال بیش از هژده هزار خواننده را به خود جذب نموده و برای بیش از پنجاه نویسندۀ زن و مرد زمینه ای برای گفتگو با دیگران و ابراز نظر را ایجاد کرده است. از همه کسانی که در یک سال گذشته این صفحه را حمایت کردند، تشکر می کنم. مدیون بتول مرادی، یکی از نویسندگان و گردآورندگان مجموعۀ دختران رابعه و ده ها انسان خوبی که در توزیع کتاب و انتشار نوشته های این صفحه کمک کردند ام. همچنان، تشکر از انسان هایی که نوشته های شان، عکس ها و خبر های خوب، و کار های هنری زیبا را به ما فرستادند تا با شما در میان بگذاریم. با هم می توانیم افغانستانی برابرتر و عادلانه تر را بسازیم و دنیایی زیباتر را برای کودکان خویش به جا بگذاریم. روز زیبایی داشته باشید.

به خود باور داشته باشیم

برای این که در هر آنچه که می خواهیم موفق شویم، باید به خود باور داشته باشیم. ما زنان باید در عمق وجود خود این حقیقت را بپذیریم که ما انسان هستیم، زن هستیم، و باید از حقوق و فرصت های برابر برخوردار باشیم. ما، اول تر از همه، باید انسان بودن خود را بپذیریم و نه تنها به درجه دوم بودن قانع نشویم، بلکه از مقام دروغین قداست که برای برده ساختن ما به وجود آمده بگذریم. ما، قبل از همه، باید بیاموزیم که القاب زیبا و شاعرانه نه، افسانۀ زیبایی نه، قفس های طلایی نه، ثروت و حس امنیت کاذب نه، بلکه برابری و انسانیت ارزش هایی اند که ما را به صورت واقعی آزاد می سازند. وقتی خود را به عنوان انسان احترام کردیم، آنگاه می توانیم به زنان دیگر نیز با احترام و مهر برخورد کنیم، نه مانند رقبا. زنانی وقتی به خود و حقوق انسانی خود باور داشته باشند، آن گاه زنان دیگر را هم به عنوان همراهان و همکاران در راه تغییر و برابری می پذیرند. زنانی که در درون خویش خود را پذیرفته اند، احترام می کنند و دوست می دارند دیگر برای به دست آوردن رضایت و پذیرش مردان به فکر تخریب و بدجلوه دادن زنان دیگر نمی باشند. بیایید احترام و باور به خود را روزانه تمرین کنیم.

مبارزه

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

مظلوم تاریخ؟

من این حرف را نمی پذیرم که زنان افغانستان ضعیف و مظلوم اند. زنان این مملکت بار ها ثابت کرده اند که قوی و نترس اند و توانایی مبارزه را دارند. زنان افغانستان در هر گوشه و کنار این مملکت روزانه با مکتب رفتن، درس خواندن، معلمی، کار کردن در مزارع، پولیس، اردو، ادارات دولتی، مکاتب و بازار ها ثابت می کنند که آن ها می توانند روی پا خود بیاستند و برای بهبود اوضاع همه زنان و افغانستان بکوشند. زنان افغانستان در نوشته ها، ترانه ها و دوبیتی ها و قصه های شان به همدگر و دختران خود امید و روحیه می بخشند و روزانه به ما یادآوری می کنند که آن ها فقظ مظلوم تاریخ نه، بلکه مبارز هم اند. زنان افغانستان مردمان یک بُعدی نیستند که همه وجودشان در فلاکت و مشکلات شان خلاصه شود بلکه کتله های زنده و متحرکی اند که روزانه قوانین جامعۀ مردسالار ما را به مبارزه می طلبند. رسانه های ملی و بین المللی باید روی نشان دادن چهرۀ قوی و توانمند زنان افغانستان کار کنند و فقط به نشان دادن لبان بریده شدن و بدن های کشته شدۀ زنان اکتفا نکنند.

نوروز

نوروز همه مبارک! سال جدید را با این امید آغاز می کنیم که سیزده صد و نود و سه برای ملت افغانستان شادمانی و آرامش خاطر بیاورد و به مبارزین راه آزادی، ترقی، عدالت و برابری نیروی بیشتر. عمر های تان دراز و پرثمر باد!

موره بیگانه میزنه، خویش میزنه

هنوز داغدار بیست و یک تن از سربازان ما در کنر هستیم که به صورت بزدلانه توسط طالبان به قتل رسیدند و امروز خبر کشته شدن پنج سرباز دیگر را در یک حمله هوایی نیرو های ناتو می شنویم. فرقی نمی کند چه کسی باعث قتل هموطنان ما و مبارزین شجاع این مملکت می گردد، در هر صورت باید صدای خود را بر علیه این خشونت ها بلند کنیم و از سربازانی که با در خطر قرار دادن جان خویش از ما دفاع می کنند پشتیبانی کنیم. دفاع از اردوی و پولیس ملی افغانستان وظیفۀ هر شهروند این مملکت است. بدون این مبارزین، زنان و مردانی که به خاطر ما می رزمند، ما وجود نخواهیم داشت. نباید آنها را در مبارزات شان تنها بگذاریم. 

سرباز وطن، امید وطن، افتخار میهن

افکار من امروز

برابری یعنی هم زن و هم مرد انسان اند و بنابراین باید از همه فرصت ها و حقوق برابر برخوردار باشند و جنسیت شان بهانه ای برای تبعیض علیه آنها نباشد. برابری یعنی زنان مانند مردان حق کار، تحصیل، انتخاب همسر، انتخاب شغل، و تصمیم گیری در مورد زندگی شخصی خود بدون خشونت و آزار را داشته باشند. علاوه بر این که ایجاد فرصت های برابر کاری انسانیست، برابری و توسعه زنان مستقیما به توسعه و پیشرفت سرزمین ما مرتبط است. هر کسی که برنامه ای ملی دارد و به این وطن می اندیشد باید بداند که بدون موجودیت زنان در سطح جامعه و بدون سهمگیری فعال آنها، امکان ایجاد افغانستانی مترقی و صلح آمیز وجود ندارد. هر کسی که ضد زن است، ضد ترقی افغانستان است، به این سرزمین و دخترانش خیانت می کند و توانایی اندیشدن در سطح ملی و بیرون از تبعیض و تعصب را ندارد. 

صبح همۀ تان بخیر، دوستان آزاده.